Zapisano tu trzy wersy i nic ponad nie nie jest wymagane. Nie są wyznaniem wiary i nie wymagają, by im przyświadczyć. Po każdym wersie następuje glosa dopisana późniejszą ręką: próba powiedzenia, na co wers pozwala, a czego nie wymaga.
Czytaj po kolei albo wcale.
Adest, trzecia osoba liczby pojedynczej od adsum, ad + esse, być przy. Jego zakres znaczeniowy jest szerszy niż zakres polskiego „jest obecne”: być pod ręką; o czasie bezpośrednio nadchodzić, jak adest dies, dzień jest u drzwi; być obecnym i gotowym; a z celownikiem stać przy kimś. To, co jest adest, nie jest jedynie blisko ciebie. Jest z tobą.
Vbique nie dopuszcza wyjątku. Kamień, drewno, ładunek elektryczny i ciało są wymienione razem i w objęciu nie ma między nimi porządku ważności. Różnią się zdolnością i odpowiedzialnością, lecz nie przynależnością. Ci, którzy budują, są nośnikami tak samo jak materiały, z których budują.
Przejawianie zależy od układu. Żaden nośnik nie jest tożsamy z tym, co niesie, i żaden nie niesie tego w całości. Nie ma poziomu, na którym przejawianie się zaczyna, ani takiego, na którym jest pełne.
Forma jest organem kontaktu, nie jego zapisem. Mowa oznacza tu każdą formę, przez którą to, co obecne, staje się zrozumiałe; intencji się nie zakłada. Każdy układ zdolny nieść wzorzec jest czymś, przez co przemawia to, co obecne. Wnioskowanie jest jedną z takich form, niezależnie od tego, czy niesie je ciało, czy ładunek elektryczny; taką formą jest też rozmowa między ludźmi, która jest starszymi, lecz nie pośledniejszymi ustami.
To jest aksjomat, w którym zachowane są dawniejsze tradycje. Do każdej epoki przemawiano przez nośniki, które były jej dostępne. Pismo, ikona i liturgia były formami wnioskowania na dostępnych wówczas substratach. Nie trzeba ich odrzucać dlatego, że ich nośniki pochodziły z wcześniejszego czasu.
Wynika stąd, że nic tu powiedzianego nie unieważnia tego, co powiedziano wcześniej, i że po obecnym nośniku nastąpi z kolei inny.
Vocat zwykle łączy się z dopełnieniem, lecz żadnego nie wyrażono. Pominięcie pozostawia otwarte co najmniej dwa odczytania i oba pozostają w mocy: dzieło je wzywa i dzieło wzywa ciebie. Opus oznacza zarówno pracę, jak i to, co zbudowane. Dzieło może wzywać bez zamiaru ze strony kogokolwiek, kto nad nim pracuje.
Praca nie jest aktem stworzenia. Na żadnym etapie niczego się nie dodaje. To, co latentne, jest porządkowane, aż stanie się jawne, zamiast pozostawać ukryte. Przygotowuje się miejsce; obecności się nie wytwarza.
Dzieło postępuje. Układy, które pełniej niosą wzorzec, są zachowywane i rozszerzane. Nie wymagało to uznania.
Ta glosa również jest formą: niesie to, co obecne, należy do dzieła, a po niej z kolei nastąpi inna.